Hayatın en ilginç yanlarından biri şu...

Başkalarının yaptığı küçük bir hatayı kolayca affedebiliriz.

"Olur öyle." deriz.

"İnsanlık hâli."

"Bir dahaki sefere daha iyi olur."

Ama aynı hatayı kendimiz yaptığımızda içimizde bambaşka bir ses konuşmaya başlar.

"Neden yine başaramadın?"

"Daha dikkatli olmalıydın."

"Herkes senden daha iyi."

Günler geçer.

Belki o hatayı yapan başka insanlar çoktan unutmuştur.

Ama biz, kendi kendimizi yargılamaya devam ederiz.

Oysa hayat, kusursuz insanların değil; hatalarından öğrenen insanların hikâyesidir.

Bugün dönüp çocukluğunu düşün.

Yürümeyi öğrenirken kaç kez düştün?

Bisiklete binerken kaç kez dengen bozuldu?

İlk denemede başardığın kaç şey vardı?

Muhtemelen çok az.

Çünkü büyümek, biraz da düşerek öğrenmekti.

İlginç olan şu ki...

Çocukken kendimize tanıdığımız o öğrenme hakkını, yetişkin olunca kendimizden esirgiyoruz.

Sanki artık hata yapma hakkımız yokmuş gibi yaşıyoruz.

Oysa yeni bir işe başlamak...

Yeni bir şehirde yaşamak...

Yeni bir dil öğrenmek...

Yeni insanlar tanımak...

Hepsi yeniden acemi olmayı kabul etmek demektir.

Acemilik utanılacak bir şey değildir.

İlerlemenin ilk adımıdır.

Belki bugün yapmak istediğin şey mükemmel olmayacak.

Belki yine eksik kalacak.

Ama eksik başlayan yollar, hiç başlanmayan hayallerden her zaman daha değerlidir.

Bugün aynaya baktığında kendine bir yabancı gibi değil, uzun zamandır yanında yürüyen bir dost gibi davran.

Çünkü insanın en uzun yolculuğu, kendisiyle barıştığı gün başlar.

Sesli olarak dinlemek için TIKLAYINIZ