← Cümle çalışmalarına dön Çalışma alanı
Okunan kelimeyi metin üzerinde takip et.

Who Was the Forty-Year-Old Letter Written To?

Who is this person? And had the journalist really disappeared, or had he simply been hiding Büşra's voice trembles. Elif, she reads. This letter The room

Everyone looks at Elif. Elif's She toward her. To me? She whispers. But I was just a child

Büşra hands her the letter. Elif takes it with her eyes the lines. For a moment, Only the rustle of paper can be heard. Finally, Elif looks up. Tears have gathered in her eyes.

It says... Her She and continues. It says he never disappeared. He was hiding. He from the people who the documents.

Why was he hiding? Nail asks. Elif reads the letter again, this time. Because, she says, her he me. He was my father, Elif finally says, the words

My mother She only said he had died, or that he had left. She never it. Ahmet Bey sits down at the table, his face My grandfather must have known too, he says slowly. Maybe that's why I never it.

Elif He writes that he He because he knew that if he did, he would too. Her voice I told you he remember?

That was true. But I never understood why he had always been why he so much. of the letter, there is something else, an address. Or something that an old mark that What is this? Nil asks, the letter.

Ahmet Bey looks at the address, his That is the It has been abandoned Maybe, Lena says quietly, Elif's hands she murmurs, could he still be alive?

Is her father still alive? And if he is, why has he never

Bu kişi kim? Ve gazeteci gerçekten kaybolmuş muydu, yoksa başından beri sadece saklanıyor muydu? Büşra'nın sesi titrer. Elif, diye okur. Bu mektup sana yazılmış. Oda buz kesilir.

Herkes Elif'e bakar. Elif'in yüzü solar. Bir adım geri atar; sanki mektup ona doğru uzanıyormuş gibi. Bana mı? Fısıldar. Ama o zamanlar sadece bir çocuktum.

Büşra mektubu ona verir. Elif onu titreyen ellerle alır; gözleri satırların üzerinde hızla gezinir. Bir an için kimse konuşmaz. Sadece kağıdın hışırtısı duyulur. Sonunda Elif başını kaldırır. Gözlerinde yaşlar birikmiştir.

Şöyle diyor... Sesi kesilir. Derin bir nefes alır ve devam eder. Onun asla kaybolmadığını söylüyor. Saklanıyormuş. Belgeleri ele geçirmek isteyen insanlardan kaçmak zorunda kalmış.

Neden saklanıyormuş? Nail sorar. Elif mektubu bu kez daha yavaşça tekrar okur. Çünkü, der sesi çatlayarak, beni korumak istemiş. Kimse nefes almaz. O benim babamdı, der Elif sonunda; kelimeler güçlükle çıkar.

Annem bana hiç söylemedi. Sadece onun öldüğünü ya da gittiğini söyledi. Bunu hiçbir zaman tam olarak açıklamadı. Ahmet Bey masaya oturur; yüzü kederle ağırlaşmıştır. Dedem de biliyor olmalıydı, der yavaşça. Belki de bu yüzden onu açmaya asla cesaret edemedim.

Elif okumaya devam eder. Beni her gün izlediğini yazıyor. Uzaktan. Yaklaşamazmış; çünkü yaklaşırsa beni de tehlikeye atacağını biliyormuş. Sesi neredeyse duyulmaz olur. Size onun bana okumayı öğrettiğini söylemiştim, hatırlıyor musunuz?

Bu doğruydu. Ama bana neden hep bu kadar sabırlı olduğunu, beni neden bu kadar önemsediğini hiç anlamamıştım. Mektubun sonlarına doğru başka bir şey vardır; bir adres. Ya da adrese benzeyen bir şey; kırk yıl öncesinden bir haritayla eşleşen eski bir işaret. Bu ne? Nil mektubun üzerine eğilerek sorar.

Ahmet Bey adrese bakar; gözleri büyür. Bu, şehrin dışındaki eski değirmen. Yıllardır terk edilmiş durumda. Belki, der Lena sessizce, hala oradadır. Elif'in elleri titremeye devam eder. Kırk yıl sonra, diye mırıldanır, hala hayatta olabilir mi?

Kimse cevap veremez. Babası hala hayatta mı? Ve eğer hayattaysa, kırk yıldır neden hiç ortaya çıkmadı?

← Cümle çalışmalarına dön Hikâye 23 quizine geç →