Sabah markete uğradım.
Kasada genç bir kız vardı.
Alışverişimi poşetlerken gülümsedi.
"İyi günler." dedi.
Ben de aynı şekilde karşılık verdim ve çıktım.
Yolda yürürken aklıma tuhaf bir düşünce geldi.
Bugün o genç kız, belki yüzlerce kişiye "iyi günler" diyecekti.
Kimisi telefonuna bakarak geçecek, kimisi aceleyle poşetlerini alacak, kimisi teşekkür bile etmeyecekti.
AkÅŸam mesaisi bitecekti.
Kasadaki ışık sönecek, marketin kapıları kapanacaktı.
Belki otobüse binecek.
Belki yorgun argın evine dönecekti.
Ve o gün boyunca onlarca, belki yüzlerce insana iyi dileklerde bulunan o genç kıza, gerçekten içten bir şekilde "İyi günler." diyen kaç kişi olacaktı?
Bazen hayat böyle garip bir denge kuruyor.
En çok gülümseyen insanlar, en az gülümseme görenler olabiliyor.
En çok dinleyenler, kimse tarafından dinlenmeyebiliyor.
Herkesi mutlu etmeye çalışanlar, kendi yorgunluklarını sessizce taşıyabiliyor.
Belki de bu yüzden insanın en büyük ihtiyacı para, makam ya da alkış değildir.
Fark edilmek...
Gerçekten görüldüğünü hissetmek...
Birinin gözlerinin içine bakarak söylediği samimi bir "Nasılsın?" sorusu...
Çünkü insan bazen yorulduğunu anlatacak uzun cümleler aramaz.
Sadece, varlığının bir başkası tarafından fark edildiğini hissetmek ister.
Bugün sokakta, otobüste, hastanede, okulda ya da bir markette yolun bir insanla kesişebilir.
Belki o kişi bütün gün ayakta çalışan bir kasiyerdir.
Belki bir güvenlik görevlisi...
Belki bir temizlik çalışanı...
Belki de senin hiç tanımadığın biri.
Ama onun da bir hikâyesi vardır.
Belki sabah evden çıkarken hasta çocuğunu geride bıraktı.
Belki üniversite hayali için çalışıyor.
Belki ailesine destek olmak için bütün gün ayakta duruyor.
Belki de sadece hayatını sürdürebilmek için elinden geleni yapıyor.
Biz insanların hikâyelerini bilmiyoruz.
Ama onlara nasıl davrandığımızı seçebiliyoruz.
Bazen hiçbir maliyeti olmayan küçücük bir nezaket, bir insanın bütün gününü değiştirebilir.
Bir teşekkür...
Bir tebessüm...
Bir "Kolay gelsin."
Ve içten söylenmiş bir "İyi günler."
Belki de bugün bir başkasının duymaya en çok ihtiyaç duyduğu cümle budur.
Çünkü dünya, büyük değişimlerle değil; birbirini gerçekten gören insanların küçük iyilikleriyle güzelleşiyor.
ETİKETLER : Yazdır
Yorumlar
Diğer Yazıları
Çok Okunan Köşe Yazıları
